بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

تابستانی که گذشت با عده ای از بچه ها از جمله سوتک اردوی جهادی بودیم . روستایی اطراف کلات به نام سینی کهنه . یادش بخیر .

در این سفر یک نفر ما را همراهی می کرد که خودمان هم نفهمیدیم چه طور (حاج آقا) اسم خاص او شد ! مرد میانسالی که مسئولیتش رانندگی بود ولی خودش می گفت خیلی نماز خوانده و نذر کرده تا با ما باشد .

این حاج آقا را اگر بخواهم در یک کلمه تعریف کنم ، می شود : اخلاص .

از همان روز اول که راننده ی مینی بوس  ما را ابتدای جاده پیاده کرد و گفت این راه رفتنی نیست و حاج آقا همان راه را چندبار برای جابه جا کردن ما رفت و آمد بگیر تا روزهای بعد که شاید روزی پنج بار یا بیشتر از وسط آب و رود و سنگ و ..می گذشت تا ما را بین مدرسه و امامزاده جابه جا کند .

ابتدا دوتا از اتاق های امامزاده دست ما بود ولی چند روز بعد به دلیل تنگی جا به مدرسه نقل مکان کردیم . اتاق های امامزاده را هم پس ندادند که دست برادران باشد .(در کل چهار تا آقا همراه ما بودند که تعدادشان گاهی به دو می رسید و باز سه تا می شدند و ..خلاصه در نوسان بوند !)

اما حاج آقا صلاح نمی دید ما در مدرسه تنها باشیم . این طور شد که هرشب با یکی از برادران در حیاط مدرسه تا صبح توی ماشین می ماندند . هرچقدر هم بچه ها خودشان را کشتند که آخه این همه اتاق ! حاج آقا قبول نکرد که الا و بلا توی ماشین می خوابیم !

آن یک هفته هرشب توی ماشین خوابیدن مثل اینکه خیلی سخت بوده ، این را ما وقتی که یکی از برادرها کمردرد شد و دو روز از کار افتاد فهمیدیم !

این (اخلاص) حاج آقا برای ما که همه اش خوب بود . ولی برای برادر ها فکر کنم گاهی وقت ها سخت می شد . مثلا بعضی شب ها حاج آقا می گفت ظرف ها با ما !

 اصلا عادلانه نبود ما حدود 15 نفر بودیم آنها سه نفر ! حالا حساب کن قابلمه و صافی و ماهیتابه و ...

ولی حرف حرف حاج آقا بود . اگر هم ظرف ها را نمی دادیم ناراحت می شد چه جور !

ساعت 12نصف شب که برادرها هلاک از دستشویی(آشپزخانه که نداشتیم آنجا) می آمدند بیرون درحالی که از ابرظرفشویی جز تور دورش چیزی باقی نمانده بود و کارد می زدی خونشان در نمی آمد ، از چهره های گرفته شان می شد فهمید که این اخلاص حاج آقا بدجوری پیچیده به دست و پایشان ! (اهل حرف نبود ها خودش از همه بیشتر کار می کرد )

حاج آقا نماز جماعت را هم در مسجد به پا کرد . صبح ها هم توی مدرسه برای ما ! مایی که اگر خجالت او نبود به خاطر خستگی های روز و دیرخوابیدن های شب احتمالا خیلی روزها باید نماز صبحمان قضا می شد ؛ حالا به توفیق اجباری حاج آقا اول وقت می خواندیم و جماعت !

حاج آقا را ما کم کم می شناختیم . از زیارت عاشوراهای هرشب مسجد و و دعای کمیل و توسل تا آن دعای ندبه ی بالای کوه سر مزار شهدا ، لحنش معلوم بود که بار اولش نیست...

از استانداری و بسیج و ..(اردوی ما رکورد بازدید توسط مسئولان را شکست فکر کنم !) هم که می آمدند باز حاج آقا سخن را دست می گرفت . از مشکلات روستا تا تلاش بچه ها و ... فقط همان اولش که می گفت من یک راننده ام ما  یادمان می آمد که حاج آقا با چه مسئولیتی آمده بود !

هرکار که ما در روستا می کردیم یک پایه اش حاج آقا بود شاید بتوانم بگویم از همه بیشتر کار کرد در این ده روز ... علاوه بر آن خیلی هم حواسش به ما بود . یک شب اگر صدای خنده ی بچه ها بالا می رفت مسئول خواهران را صدا می کرد ، تذکر می داد . تا جایی که ممکن بود نمی گذاشت تنها در روستا رفت و آمد کنیم در آن جاده ی ناهموار وسط روستا پیکانش را راه می انداخت و می آمد دنبالمان . یک بار هم که بچه ها را بردیم اردو(اردو که چه عرض کنم بردیمشان آبشار روستا !) با اینکه اردوی خواهران بود مثلا باز حاج آقا با فاصله ازپشت سرمان می آمد که مشکلی در راه پیش نیاید و نیامد .

بعد از برگشت ما به فاصله ی حدود یک ماه همان گروه قبلی (با اندک تغییراتی در افراد) دوباره راهی یک روستای دیگر شدند . حاج آقا در این اردو نبود . آنها که رفته بودند به من می گفتند با اینکه اینبار روحانی هم همراه گروه بوده ولی خوب شد نیامدی اصلا وضع خوبی نبود ! آنها که مقیدتر بودند از خیلی مشکلات این اردوی دوم گله داشتند که بار اول اصلا برای ما پیش نیامد ...

حاج آقا یک راننده بود . یا هرچه بود با سمت راننده وارد گروه ما شد . نقشی را بر عهده گرفت که در اکثر اردوها به یک سرباز معمولی می دهند ؛ ولی نفهمیدیم چه شد که تبدیل شد به بزرگتر گروه ما ، رهبر گروه ما ، همه کاره ی گروه ما ، فرمانده ی خواهران و برادران هم کارشان سکوت بود دربرابر حرف های حاج آقا . یک جورهایی انگار حاج آقا شده بود (پدر) گروه...

(پدر)ی که جایش در بیشتر فعالیت های دانشجویی مثل اردوهای جهادی خیلی خالیست !

خیلی لازمست...