سلام

همیشه امتحان هایت اپن بوک بوده است . این بار اما

خودت کتاب را بسته ای .

"انتخاب" کرده ای که کتاب را ببندی و خودت را بسنجی

که چقدر بارت است ؟

این تقریبا آخرین پست را دیگر می خواهی با مطالعه

ننویسی !

 پای عقل ناتوان شده است اینجا ! نمی کشد دوری

مسافت را !

عشق باید جایش را بگیرد و دل باید جورش را بکشد !

ببینم آورده ای با خودت دل و عشقت را ؟

نکند جا گذاشته باشی وسط روزمرگی های دنیا ؟؟!!!

نکند اجاره داده باشی ؟ فروخته باشی ؟

گم کرده ای این هردو را ؟

کتاب را می بندی و برگه ی امتحان را می گذاری

پیش رویت .

انگشتانت روی کیبورد می لغزد اما هیچ نمی نویسی ...

پنجره ی پست مطلب جدیدت اینبار چقدر پر از خالی

 است!!!

از سوال ها نپرس !

سخت آسان است ...

تمام برگه ی امتحان فقط یک سوال است :

             با خودت چه آورده ای ؟

مراقب ها هم رفته اند . یکی قبل از رفتنش روی تخته

نوشت :

کتابهایتان را باز کنید اگر جوابش را آن تو می یابید !

هیچ کس کتابش را باز نکرد ...

عین درس نخوانده ها سر می چرخانی و سرک می

 کشی روی برگه های بقیه ... همه چقدر تند تند دارند

ورق سیاه می کنند ...همه به جز تو !

سرت به کار خودت باشد ! این تنها امتحانی است که

تقلب هم در آن دردی را دوا نمی کند !

چهل روز سر این کلاس چه می کردی که حالا یک کلمه

 هم به ذهنت نمی آید ؟

اصلا موضوع درس چه بود ؟

یادت مانده همیشه حواس پرت ؟

همه دارند ورقه ها را یکی یکی می دهند . کلاس خالی

 شده و تو مانده ای و نیمکت ها ی خالی و یک برگه ی

سفید خیس !

دستانت روی کیبورد می لغزد . جوهر به آب می خورد 

و پخش می شود ...

یک برگه ی خیس خالی پر از لکه های جوهر را می

گذاری روی همه ی برگه های خوش خط و پر قبلی

و آخرین نفر از کلاس می زنی بیرون ...

آنی که باید برگه ها را تصحیح کند خواندن کاغذهای

خیس پر از لکه های جوهر را خوب بلد است !

     یا حسین