بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

تقریبا آخرین منطقه ی عملیاتی بود که می رفتیم . شب خداحافظی . وارد منطقه که شدیم هنوز روشن بود ولی چیزی نگذشت که غروب شلمچه شروع شد . با یک دل پر از تمام بی حاصلی های این چند روز چهار زانو زدم روی خاک هایی .. خاک هایی که یک لحظه سجده کردن بر انها مرا کشانده بود ..کیلومترها ...

دلم گرفته بود . تمام روزهای سفر این دل سنگین را با خودم را این طرف و آن طرف  کشانده بودم . خسته بودم .  جنوب همان بود . اشتباه نیامده بودم . اما من آدم پنج سال پیش نبودم . هیچ وقت عمق سقوط لحظه های این پنج سال را اینقدر واضح ندیده بودم . گرفته بودم تمام سفر را . فقط دوجا دلم اندکی باز شد . اندکی . و باران ان طور که می خواستم ، بی اجبار و بی وقفه گرفتن گرفت . یکی هویزه بود سر مزار مردی که... باید بیشتر از او بنویسم بعدها !

یکی هم همین غروب شلمچه بود که با یک دل پر نشسته بودم روی خاکها . سردار یکتا صحبت می کرد . خیلی ها ضجه می زدند ، خیلی ها گریه می کردند ، من اشک می ریختم اما نمی باریدم . باریدن زمین تا اسمان فرق دارد با گریستن و من دلم هوای باران کرده بود ، اصلا به امید طراوتش این همه راه امده بودم ولی حالا خبری نبود ! نه آنقدر بد شده بودم که طلای طلائیه هم فرقی به حال این مس دلم نکرده بود...

انقدر بد شده بودم .

اشک می ریختم اما راضی نبودم . غروب شلمچه بود و سر می گرداندم به اطراف و خیره انگار دنبال راه مفری می گشتم ، دنبال کورسوی امیدی ، دست نجات ، خبری نبود که نبود که نبود ...

و اگر تا به حال این تجربه را داشته باشید می فهمید که چقدر تلخ است و چقدر سنگین که بهترین جای عالم بنشینی و روحت در مرداب باشد ... روحت اسیر باشد ..ان پشت ..راهش نداده باشند .. از بس سیاه است ..از بس ترسناک است ... روح من در تمام مناطق همین طور پشت درهای بسته می ماند و جسمم راه می افتاد و فقط زحمت راه رفتن به خود می داد که از ان همه گنجی که سر راهش ریخته بودند او را سهمی نبود که سهم آنها دارند که با روح می ایند... و من تنها بودم خیلی ...

فقط یکبار اجازه اش دادند – روحم را می گویم – بیاید عرض ارادتی بکند سر مزار شهید علم الهدی و زود برگردد . می دانید آنقدر بیرون یادمان ضجه زد که دلشان سوخت برایش و فقط گفتند باید زودبرگردی تا همه جا را ...

آخ که چقدر سخت است نوشتن از .. از ... از سقوط !

حرف های سردار یکتا تمام شده بود . باید می رفتیم. ولی کسی را یارای رفتن نبود . یعنی انها را که با روح آمده بودند ، ما که از همان اول هم چندان نیامده بودیم که حالا رفتن برایمان سخت باشد

آخ که چقدر سخت است نوشتن این سطور ...

پراکنده عین لشکر شکست خورده کاروان آرام در غروب که نه در شب شلمچه راه می رفت . راه رفتن که نه جسم می کشاند روح را .. روح مقاومت می کرد .. جسم کم می اورد ، می نشست ، باز برمی خاست .. باز روح گریه می کرد .. باز جسم می نشست ... باز روح به سجده می رفت .. باز جسم بلندش می کرد . دستش را می گرفت . .می کشاند ... خلاصه دنیایی داشتند انها که تنها نبودند !

من اما آن وسط غرق نظاره ی پرواز این پرنده ها . محو اوج گرفتنشان بودم . پر از غبطه به کشاکش شیرین ... و جای خالیش را عمیق حس می کردم . روحم آن دورهااا ... داشت هق هق می کرد .

دیدم گریه ام نمی گیرد . دیدم دارد از دستم می رود . دیدم معلوم نیست این آسمان را چندسال دیگر نبینم .. چشم می گرداندم تا دلم حفظ کند تمامی صحنه هایش را . وسط همان  آرام قدم زدن ها نهیب می زدم به خودم که صاد ! تمام شد ! آدم نشدی ! تمام شد ! تمام شد ! تمام شد !

شلمچه اخرین امید من بود . حالا داشت مثل مرغی که از قفس پریده باشد دور می شد ...دور .. دور ومن در بدرقه اش حتی اشک هم نمی ریختم .

شلمچه اخرین امید من بود که شاید این عقاب خانه نشین هوای پریدن به سرش بزند ، نمی زد !

واااااای

یک لحظه ایستادم و اراده کردم .

هیچ چیز ماننده اراده به پرواز پریدن را آسان نمی کند * !

نشستم روی تل خاکها . بی توجه به ادم ها . نگاه کردم به آسمان شلمچه . به دوردست ها . نگاه کردم و سعی کردم تمام کلیشه ها را بشکنم . اصلا چه کسی گفته بود اینجا فقط باید گریه کرد ؟ یک لحظه هوای باریدن را از دلت بیرون کن و فقط سعی کن احساس کنی روحت چه می خواهد . به چه نیاز دارد .

نشستم روی تل خاکها و اینبار برخلاف همیشه به روحم که گریه اش نمی امد گفتم اشکالی ندارد . چه می خواهی ؟

مهربان گفتم . باور کرد . صادق شد .

دلش می خواست زل بزند به سوسوی ستارگان آسمان شلمچه و فکر کند به یک بسیجی که شاید سالها قبل نشسته همین جایی که الان او نشسته و زل زده به سوسوی ستارگان . و فکر کرده مثل همین الان  که او فکر می کند .

نشستم . زل زدم . به آن بسیجی فکر کردم . به فکرهای ان لحظاتش . شهید شده بود آیا ؟ حرف زدم با او . با اویی که نمی شناختمش .

و دلم خوشحال بود تمام  آن  لحظه ها . دیگر مجبور به گریستن نکرده بودمش .

یک شعری را توی همین سفر حفظ کرده بودم . غزل معروفی از حافظ بود . بی قصد حفظش کرده بودم . یکباره دلم گفت ببین این غزل چقدر به اینجا می اید ! بخوانش ! بخوان و ببین چقدر هوای این لحظه هایت را دارد ...

سمن بویان غبار غم چو بنشیند بنشانند     /     پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک جفا دلها چو بربندند بربندند        /       به زلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند  /       نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند/              رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رمانی چو می خندند می بارند/     ز رویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بردارند/                   که با این درد اگر دربند درمانند درمانند

دراین حضرت چو مشتاقان نیا آرند نازآرند/         بدین درگاه حافظ را چو می خوانند می رانند

بیت ها را زیر لب زمزمه می کردم . دلم راست می گفت . چقدر می آمد به آن حال و هوا !

و هربار به بیت ( به عمری یک نفس با ما .. ) رسیدم تکرار کردم و تکرار .. اشک ریختم و

با صورتی خیس خواندم ( ز چشمم لعل رمانی چو می خندند .. )  اما دلم پر سوز شد و که باید می رفتم و (بدین درگاه حافظ را ..) باریدم و باران گرفت آخر ...

خواندم و خواندم و دلم که راضی شد ، روحم که آرام گرفت ، ابر وجودم که پس این روزها باریدن گرفت ..

لبخند زدم ...

دیر شده بود باید خودم را به قافله می رساندم و حالا من هم روحم را می کشیدم ونمی آمد .. این کشاکش شیرین را بالاخره نصیبم کردند ...

و باران گرفت آخر !