سلام

این روزها لابه لای این رقص قشنگ برگ های پاییزی در باد  فقط دلم می خواهد بروم به یک پارک خلوت و روی یک نیمکت بنشینم و یک درخت پاییزی را با تمام جزییاتش نقاشی کنم .

تکرار این شعر چقدر این روزها می چسبد :

                           چه شیرین است

                           دانشی که طبیعت برایت به ارمغان آورد.

                                         علم و هنر بس است!

                           دفترهای پراکنده را ببند!

                           بیا و با خود قلبی آور

                           که می نگرد

                           و می پذیرد .

                                                     ویلیام وردزورث