سلام

   قبل از اینکه همراه بخرم خیلی به این هایی که مدام پیام می دهند یا تک می زنند انتقاد می کردم . همه هم می دانستند که من اصلا اهل این حرف ها نیستم . تا جایی که یادمه اون اوایل یک بار چی شد و تک زدم به کسی پشت سرش زنگ زد که کاری داشتی؟

خلاصه نه خودم اهلش بودم نه بقیه انتظارش را از من داشتند .

اما آخرش این دوستان باوفا کار دستمان دادند . وسط کلاس، شب ، نصفه شب، اذان صبح... تک می زدند و من هم تو رودربایستی سه تا یکی جواب می دادم . کم کم دیدم نه انگار بد چیزی هم نیست . همین که وقتی ناراحتی ، وقتی تنهایی .. حتی در شرایط عادی زندگیت ، یک کسی یک دفعه ، بی مقدمه خودش را به یاد تو بیاورد و بفهمی که به یادت بوده و آنقدرها هم که فکر می کردی تنها نیستی . یا دلت برای کسی تنگ شود ، به دوستی فکرکنی ، برایش دعا کنی ... و با یک تک همه ی این حرف ها را بزنی!

چون اغلب وقت و حوصله ی تلفن را ندارم ، خیلی ازدوست های قدیمی ام به حالت تعلیق درآمده بودند . حالا اما با این تک های دوست داشتنی چقدر دوستی قدیمی زنده کردم تازگی ها !

 حداقل فایده اش این است که لبخندی برلبت می نشیند و لبخندی بر لبی می نشانی...